به نام او

اول از همه سلام به همه ی دوست جونای خودمون

بعدشم باید معذرت خواهی کنیم بابت دیر آپ کردن .

در گیر امتحانا و بعدشم آویزون شدن از کت اساتید گرام  و التماس و بعدش دعا و راز و نیاز با خدا که دل استاد به رحم بیاد و چند صدمی به این نمره ی بسیار بسیار زیبا اضافه کنه . این کارا به ۲ دلیل لازمه :

۱ـ پاس شدن   ۲ـ پیشگیری از مشروط شدن 

البته برای حفظ کلاس باید بگم که این چند وقته همش در گیر جلسات بسیار بسیار مهم با معاونین بودیم که مهمانان خارجکی که میان از شرکت بازدید کنن رو کجا ببریم و رییس جمهور هونولولو  که میاد منو ببینه  من چی بپوشم ؟  

و خلاصه از این حرفا دیگه ! خودتون تا آخرش برید دیگه ... !

خوب حالا که شما سرگرم این هستید که تا آخرش برید من برم بخوابم ٫ آخه این چند وقته درگیر امتحانا بودم (منظورم همون جلسات بود)حسابی کمبود خواب دارم . یه وقت خدای نکرده فکر نکنید من خرخونما

اینم یه عکس از خرخونی شب امتحان !

 

                                  

 با زبون خوش نظر میدیا وگرنه ........

                                  یا فاطمه

سلام ٫

شهادت حضرت فاطمه رو به همه ی دوستدارانشون تسلیت می گیم .

 

زندگی چون گل سرخیست .......

پر از عطر٬ پر از خار٬ پر از برگ لطیف........

یادمان باشد اگر گل چیدیم............

عطر و خار و گل و برگ ..........

همه همسایه ی دیوار به دیوار همند  !!!

به نام خالق قلم

 

 

با  قلم مي‌گويم:

 

       - اي همزاد، اي همراه،

 

 

                      اي هم سرنوشت

 

 

هر دومان حيران بازي‌هاي دوران‌هاي زشت.

 

 

شعرهايم را نوشتي

 

 

              دست‌خوش؛

 

 

 

 

 

 

 

 

اشك‌هايم را كجا خواهي نوشت؟

 

 

 

 

به نام خالق صبح

 

 

 

 

چه زيباست كه چون صبح، پيام ظفر آريم

 

گل سرخ،

 

           گل نور،

 

 

                    ز باغ سحر آريم.

 

چه زيباست، چو خورشيد،

 

                                 درافشان و درخشان

 

زآفاق پر از نور، جهان را خبر آريم .

 

 

همانگونه كه خورشيد، بر اورنگ زر آيد،

 

خرد را بستاييم و،

 

                       بر اورنگ زر آريم.

 

چه زيباست، كه با مهر،

 

                            دل از كينه بشوييم.

 

چه نيكوست كه با عشق،

 

                             گل از خار برآريم.

 

گذرگاه زمان را،

 

                    سرافراز بپوييم.

 

شب تار جهان را

 

                    فروغ از هنر آريم.

 

اگر تيغ ببارند، جز از مهر نگوييم

 

وگر تلخ بگويند،

 

 

                   سخن از شكر آريم.

 

بياييد،

 

بياييد،

 

ازين عالم تاريك

 

دل‌افروزتر از صبح،

 

                      جهاني دگر آريم!